Ik had één bescheiden wens voor het universum: moeder worden. Destijds leek het een heel gewone wens, maar die bleek allesbehalve gewoon. Die eenvoudige, bescheiden wens vormde het begin van een reis vol onvoorstelbare gebeurtenissen en een verandering in mijzelf die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Van gewoon naar buitengewoon loopt nooit een rechte lijn, maar wat er uit die bescheiden wens van mij zou voortkomen, was een odyssee van een omvang die ik me nooit had kunnen voorstellen.

Mijn man Ahmet en ik leidden ons overwegend tevreden leven in Izmir, Turkije. We werkten allebei vanuit huis en volgden onze dagelijkse routines zonder veel ophef of afwijkingen. Samen met onze twee grasparkieten en onze hond hadden we het goed in onze vertrouwde omgeving, in een ritme dat, afgezien van die bescheiden wens van mij, gestaag voortkabbelde, niet te snel en niet te langzaam.

Ik moet meteen bekennen dat ik niet altijd zo graag een gezin wilde stichten, maar daar kom ik later op terug. Ahmet koesterde zulke dromen en verlangens wel, maar hield ze meestal voor zich. De hoop dat we ons op een dag, misschien eerder dan later, samen ons gezinnetje zouden voorstellen tijdens lange weekenden, uitstapjes naar het strand of het bos, dat we zouden sparen en plannen maken voor de opleiding van onze kleintjes en plezier zouden beleven aan de herinneringen aan gekke, gelukkige gezinsmomenten. Het was troostrijk om aan zulke dromen te denken, maar de weg afleggen waarop die droom werkelijkheid zou worden, was allesbehalve troostrijk. Het scenario waarin ons leven al snel verzeild raakte, was eenvoudigweg onbegrijpelijk.

Bij mijn werk, het vertalen van ondertitels voor televisieseries en films uit het Engels naar het Turks, kom ik vaak scenario's tegen die net zo dramatisch zijn als wat zich hier gaat ontvouwen, en dan dacht ik: ‘De scenarioschrijver heeft zich hier wel erg laten gaan!’ of: ‘Dit is ongeloofwaardig!’ Maar nu ik zelf de rauwheid van een onwaarschijnlijke werkelijkheid heb ervaren, kan ik niet meer beweren dat alleen de ongeloofwaardigheid van een verhaal genoeg is om het nooit voor waar aan te nemen. Laat ik dus beginnen met dit verhaal.

Vroeger dacht ik dat onze generatie het had getroffen: geboren in het laatste kwart van de vorige eeuw en getuige van het aanbreken van een nieuw millennium. De bloedige oorlogen en verwoestende epidemieën werden toch zeker in hoog tempo overblijfselen van het verleden. We leefden in een tijd van technologische wonderen. De geneeskunde had misschien nog niet alle ziekten overwonnen, maar had grote stappen gezet in diagnostiek en behandeling. Gevechten met tanks en artillerie waren grotendeels voorbehouden aan de avatars die we in videospellen bestuurden en eindigden met een druk op de uitknop. Maar in de benarde situatie waarin we ons nu bevinden, is er geen uitknop.

Twee uur geleden is Rusland begonnen met het bombarderen van Kyiv, de hoofdstad van Oekraïne. Dit is geen spel; het is de harde werkelijkheid. Echte mensen sterven, geen avatars. Wat mij het meest beangstigt aan deze oorlog, die zich op slechts 2.000 kilometer afstand afspeelt, aan de overkant van de Zwarte Zee, ten noordoosten van Turkije, is dat onze dochter over drie weken geboren moet worden.

De vrouw die mijn dochter ter wereld zal brengen, bevindt zich ergens in die belegerde stad, en ik heb geen idee waar ze is en heb niets, helemaal niets van haar gehoord.

Het verlangen om ons leven te vullen met de lach van een kind heeft ons langs buitengewone wegen gevoerd, die we geen van alle hadden voorzien of gepland. Vóór deze oorlog hadden we een pandemie doorstaan, die voor ons, door die bescheiden wens van mij, extra complicaties met zich had meegebracht. Gedreven door mijn fobieën, waarover later meer, namen Ahmet en ik onze toevlucht tot buitengewone maatregelen om de omstandigheden het hoofd te bieden die ons werden opgedrongen in wat een ononderbroken stroom van uitzinnige gebeurtenissen leek. Geen van beiden zijn we het type dat zich aan het lot overgeeft zonder elke mogelijkheid te hebben uitgeput, en dus deden we precies dat: elke mogelijkheid uitputten, vastbesloten een kind te krijgen, koste wat het kost.

Achteraf gezien hadden we het lot misschien niet zo schaamteloos moeten tarten. Zittend op de vloer van de zorgvuldig ingerichte babykamer kijk ik naar de piepkleine rode schoentjes die we kochten op de dag dat we dat vage rode streepje zagen, het stille teken dat onze dochter zich hardnekkig aan het leven vastklampte, onzichtbaar voor ieder ander.

‘God, ik weet dat ik me alleen tot U wend als ik U nodig heb, maar help ons alstublieft. Laat ons een uitweg zien en breng ons bij onze dochter,’ bid ik in stilte.